Het idee om een mini elfstedentocht voor de jeugd uit regio Den Haag te gaan organiseren is afkomstig van Margôt Barendse (HVHW) en Annemieke van Uffelen (Ijsvereniging Pijnacker).

Nadat zij dit idee in het jaar 2000 bij de jeugdcoördinatoren van de diverse verenigingen hadden voorgelegd, bleek het animo groot: de eerste mini elfstedentocht werd op kleinschalige wijze uitgevoerd.

Het 1e jaar is georganiseerd zonder een enkele vergadering, alle kontakten verliepen via de mail en via de jeugdcoordinatoren.

Er waren nog geen decors, alleen de rode kussens werden gebruikt als tunneltjes. De opdeling was in 3 groepen, elke groep schaatste zijn tocht op het reguliere uur.

Elke vereniging zorgde zelf voor koek en zopie (er werden tafels geleend van de schaatsschool) en er werd tevens gezorgd voor een oorkonde of iets dergelijks na afloop. Alleen de stempelkaarten werden éénmalig gesponsord en centraal uitgereikt aan de verenigingen.

Ook de dweilpauzes moesten nog even tussendoor gebeuren en er waren géén sponsors en geen elfstedentochtkruisjes etc.

Na afloop van de eerste tocht was iedereen enthousiast en werd besloten dat dit evenement doorgang moest vinden. Het was immers een prachtige afsluiting van het jeugdschaatseizoen!

De evaluatiepunten werden per mail aan Annemieke van Uffelen doorgegeven en werden de input voor het draaiboek dat ten grondslag lag aan het tweede jaar. Het streven was nu om er echt een groot feest van te maken.

De verenigingen werden uitgenodigd voor een vergadering in de Tinteltent te Pijnacker. Elke vereniging van de reguliere schaatsuren stuurden een afvaardiging/ commissielid.

Men zou per vereniging sponsors gaan benaderen om een echt elfstedentochtkruisje aan de kinderen te kunnen geven. Nog leuker zou het worden met een heuse blaaskapel en als ook de funrink erbij werd betrokken met meer aankleding/decors.

Het geheel moest budgetair neutraal georganiseerd worden. Als onze eisen te hoog waren zouden we gewoon met wat minder doen. Wat waren we trots dat we een sponsor vonden voor de kruisjes.

We brachten het sponsorgeld voor dat jaar onder bij ijsvereniging Pijnacker en na de uitvoering werd een eigen rekening geopend, Margôt Barendse werd beheerder van de financieen en er werd later kascontrole uitgevoerd en aan de jeugd coordinatoren teruggekoppeld.

Ook de verenigingen zetten zich in. Er werd getimmerd aan bruggetjes, molens, friese elfsteden plaatsnaamborden, er werd een oplossing bedacht om Wakken te creeren.

De deelnemers werden gevraagd in carnavalspak te komen en om dit te stimuleren werden er prijsjes uitgeloofd voor de leukste verklede deelnemer. Dit heeft zijn effect gehad!!

Pas het derde jaar is er een disco/blaaskapel uitgenodigd om de stille minuten op te vullen. Het opsplitsen van 3 schaatsuren naar 2x 1 1/2 schaatsuur gaf wat ruimte om de dweilpauze rustiger te laten verlopen. Er moest immers in een mum van tijd heel wat decors van het ijs gehaald worden en direct na het dweilen weer worden teruggeplaatst.

Het jaar erna is het idee geboren om een topschaatser uit te nodigen als gasstarter voor de kinderen, dit zou het nog echter zou maken. De ijsmeesters werden gevraagd sneeuwhopen te leveren om de wakken een nog echter aanzien te doen geven en er werden wederom sponsors gevonden die decoratiemateriaal wilden uitlenen.

De ehbo ers werden erbij betrokken voor de veiligheid.

De voorrijders per vereniging werden gevraagd om na het startsein met vlaggen voor de kinderen uit te rijden.

Zo is na enkele jaren het geheel uitgegroeid tot een mega festijn met uitzendingen van de WOS en vermeldingen in de plaatselijke krantjes.

We hopen dit festijn op deze wijze nog vele malen te kunnen vieren  met alle toeters en bellen. En het geheel budgettair neutraal te organiseren door de vele sponsors die dit allemaal mogelijk maken.